List od widza… dzki:)

Cześć Maćku,

Śledzę Twoje wesołe wypociny od jakiegoś czasu, a podając swój email wyrażasz zgodę na otrzymywanie mniej lub bardziej sensownych listów (coby się wprzódy usprawiedliwić). Domyślam się, że większość z nich Cię nudzi niemiłosiernie powielając schematy miłości bądź nienawiści, a ten inny raczej nie będzie.

Jeśli doczytałeś do tego momentu znaczy, że jesteś kozak i masz szacunek do ludzi, a to się chwali. Szacunek, nie kozahmmctwo.  

Chcę Ci jedynie powiedzieć, że podziwiam Twój dystans i pewność siebie. I nie mam na myśli Twojej bezczelności i arogancji (mógłbyś w końcu przestać przepraszać za to w każdym filmiku), bo te są dosyć zabawne, a jeśli ktoś mówi, że są krzywdzące, śmiem twierdzić, że sami są już odgórnie skrzywdzeni.

Kiedy tak sobie oglądam te Twoje akcje, zastanawiam się jak to się robi, żeby nie dbać o opinię publiczną. Mam na myśli to, że jestem typem człowieka, któremu krytyka strasznie podcina skrzydła, a w moim przyszłym zawodzie to licha cecha. Po Tobie jeżdżą jak walcem, a Ty masz to tak serdecznie w dupie, że pewnie Cię łechce po prostacie. Jak Ty to robisz? Jak nabrać takiej pewności siebie (ale zdrowej- nieważne jak się kreujesz, widać po Tobie, że masz poukładane w głowie), żeby się nie bać najbardziej prymitywnej krytyki? Kumam, że ludzie tego typu: http://www.youtube.com/watch?v=dIqN7Cj2Sjw (plumek w 6. sekundzie bezcenny) czy nawet ta Pani Dorota, prowadzą swój kanał, bo są albo autentycznie chorzy, albo po prostu osobnikami o niespotykanie niskim ilorazie inteligencji. A ja nie jestem chora. Jak ostatnio miałam badania na IQ to dobiłam do… no, heloł. I dupa. Nie piszę tego, żebyś to przeczytał i odpisał, tylko dlatego, że jesteś na tyle sławny w polskim internecie, że pewnie masz dużo maili, a tego i tak nie przeczytasz, co pozwala mi wierzyć, że piszę do osoby obcej aczkolwiek takiej, którą w jakiś sposób znam. Ja wyrzygam to co mam na wątrobie i po prostu stwierdzę, że mail zaginął. Najlepsze, jak dla mnie, rozwiązanie. O patrz.

Wiesz, siedzę teraz na dachu. Tak w sumie na środku i mam pochyło pod nogami. Jak mi laptop spadnie to będzie wieś. Taka wręcz dechami zabita, bo jak ja wytłumaczę fakt, że mi komputer spadł z dachu. Przed nosem cmentarz i mój uniwerek. I te domki, kurwa, a’la Harry Potter staajl. No nieważne. Ogólnie to chcę rzec. Radośnie. Że (zaczynam zdanie od ‘że’, jestem rebelem) zazdroszczę takim draniom jak Ty, których nie obchodzi opinia Mariusza spod sklepu. Kurwa, jakbym mogła to zwaliłabym sprawę na problemy w kontaktach z ojcem, ale mój ojciec jest kól. A się wyżaliłam. Obcym najłatwiej:)

No nieważne. W każdym razie gratuluję Ci siły przebicia (zwłaszcza, że masz dupę na twarzy) i życzę Ci samych sukcesów. Swój ziom jesteś. 

Trzymaj się ciepło i majtek mamy.